Set-et dhe veprimet me to

Një koleksion pa dublikate

Një set (bashkësi) është një koleksion njësish me dy rregulla përcaktuese: çdo njësi është unike, dhe njësitë janë të parenditura. Nuk ka të parë a të fundit, dhe s'ka pozicion për ta indeksuar. Ajo për të cilën një set është shumë i mirë është t'i përgjigjet shpejt pyetjes "a është kjo gjë këtu?", dhe të mbajë jashtë përsëritjet pa lëvizur ti gishtin.

E shkruan një set me kllapa gjarpërore, si një fjalor por me vlera të thjeshta dhe pa dy pika:

ngjyrat = {"e kuqe", "e gjelbër", "blu"}

Shto një dublikatë dhe set-i thjesht e injoron, sepse e ka tashmë atë vlerë:

ngjyrat.add("e kuqe")
print(ngjyrat)          # prapë {"e kuqe", "e gjelbër", "blu"}, në një farë radhe

Meqë s'ka radhë, rregullimi që sheh kur shtyp një set është i çfarëdoshëm dhe nuk është diçka ku të mbështetesh. Mund të ndryshojë mes ekzekutimeve, dhe mund të mos ndryshojë: me tekst zakonisht luhatet, me numra të vegjël të plotë shpesh duket i qëndrueshëm. Asnjëra nuk është premtim. Nëse radha ka rëndësi për ty, set-i është vegla e gabuar; nëse uniciteti ka rëndësi, është pikërisht ajo e duhura.

Ndërtimi dhe testimi i një set-i

Shton një njësi me .add() dhe disa njëherësh me .update(). Teston përkatësinë me in, dhe nxjerr një njësi me .remove():

masat = {36, 38, 40}
masat.add(42)
masat.update([44, 46])
print(38 in masat)      # True
masat.remove(36)

Testi i përkatësisë 38 in masat është vetia kryesore. Në një listë të gjatë, kontrolli me in do të thotë skanim njësi për njësi; në një set është zakonisht thuajse i menjëhershëm, dhe mbetet i tillë ndërsa set-i rritet. Kur programi yt vazhdon të pyesë "a e kam parë këtë më parë?", një set zakonisht është përgjigjja.

Mënyra më e shpejtë për të hequr dublikatat nga një listë është ta derdhësh në një set dhe, nëse prapë do një listë, ta derdhësh mbrapsht:

numrat = [4, 2, 4, 7, 2, 9, 7]
numra_unike = list(set(numrat))     # dublikatat ikën

Krahasimi i dy set-eve

Set-et e vlejnë vërtet kur krahason dy prej tyre. Tri veprime mbulojnë shumicën e nevojave, dhe secili i përgjigjet një pyetjeje të thjeshtë për dy grupe:

• Bashkimi (|) mbledh gjithçka që është në cilindo set: të gjitha njësitë nga të dyja, prapë pa përsëritje.
• Prerja (&) mban vetëm atë që është në të dyja: mbivendosjen.
• Diferenca (-) mban atë që është në të parin por jo në të dytin.

mengjesi = {"Ana", "Beni", "Kara"}
mbremja = {"Beni", "Dea", "Kara"}

print(mengjesi | mbremja)   # kushdo që erdhi në cilindo orar
print(mengjesi & mbremja)   # kush erdhi në të dyja
print(mengjesi - mbremja)   # kush erdhi vetëm në mëngjes

Të shkruara si cikle, secili prej tyre do të merrte disa rreshta dhe një if. Si veprime set-i janë një simbol i vetëm që lexohet thuajse si pyetja nga e cila nise.

Një shembull i punuar: interesa të përbashkëta

Le të themi se dy nxënës listojnë secili klubet ku bëjnë pjesë, dhe ti do t'u sugjerosh një aktivitet që mund ta bëjnë bashkë. Kjo është një prerje: klubet që shfaqen në të dyja listat.

def klube_te_perbashketa(i_pari, i_dyti):
    return set(i_pari) & set(i_dyti)

ana = ["shah", "ecje malore", "kor", "kodim"]
beni = ["kodim", "futboll", "shah", "art"]

print(klube_te_perbashketa(ana, beni))   # {"shah", "kodim"}

Mbështjellja e çdo liste me set(...) bën punë të dyfishtë: heq çdo përsëritje të rastësishme dhe zhbllokon operatorin &. Rezultati janë dy klubet që kanë të përbashkëta, të gjetura në një rresht të pastër në vend të një cikli të ndërthurur që krahason çdo klub me çdo tjetër.

Provo veten

1. Një set është i parenditur dhe e mban çdo njësi vetëm një herë. Përmend një detyrë ku këto dy veti janë përshtatje e përsosur, dhe një ku e bëjnë set-in zgjedhjen e gabuar.
2. Pse testimi x in set_i_im zakonisht është shumë më i shpejtë se testimi x in lista_ime kur koleksioni është i madh?
3. Dy set-e a dhe b përshkruajnë kush u regjistrua për dy udhëtime. Cili veprim set-i të jep njerëzit që u regjistruan për të dyja, dhe cili të jep ata që u regjistruan vetëm për udhëtimin e parë?